NOITE DE VORACES SOMBRAS

Análise da obra feita por un internauta que comparto convosco como axuda para a proba de lectura.

LIGAZÓN da Galipedia con información sobre a obra de Agustín Fernández Paz.

 

Noite voraces sombras from Loli Cid Cid

O GRAN REINO

O Gran Reino é unha novela no que se mestura o mundo da fantasía cun tema tan duro e real como o da anorexia.

A protagonista, Gala, unha adolescente de mente prodixiosa e lectora compulsiva, foxe do mundo real no que non se sente nada cómoda para habitar nunha dimensión que ela constrúe, Margonia, na cal é posible vivir sen probar nin bocado.

O illamento dos amigos e da familia e a súa continua perda de peso fan que os seus pais tomen medidas e acabe nun psiquíatrico, encerrada e botándolle un pulso á doutora que a leva e que tenta descifrar os fíos que teñen atrapada no labirinto da terceira dimenión.

A BANDA SEN FUTURO

a banda sen futuro guía xerais by Loli Cid Cid

O ÚNICO QUE QUEDA É O AMOR

Ler a Agustín é deixarse levar polos fíos do amor ata mergullarse de cheo na dozura da súa escrita. Cada paisaxe, cada personaxe e cada sentimento están descritos cun dominio da linguaxe literaria que fai que leas e volvas ler sen deixar de marabillarte. E que  te leva a sentir, que che  resucita sentimentos propios que ficaban acubillados no fondo do ser  e que  fai que  compartas os alleos, o dos personaxes, coma se estiveran impregnados na túa pel.

O tema do amor eterno reflíctense no gusto polo mito clásico de Ariadna. Os seus fíos conducen aos personaxes a unhas paixóns irreprimibles: imposible non  querer! Imposible non permanecer unidos cando o amor é tan forte, aínda que sexa no río da memoria! Parecemos destinados a amar e diso encárganse outros fíos, os que tecen as Parcas gregas,  encargadas de levarnos a cada un polo noso vieiro, aínda que moitas veces sexa o da desesperación, o do afastamento dese Amor, o da resignación ante a vida que nos tocou vivir ou mesmo o da morte.

Agustín fai nós cos fíos das vidas dos personaxes, quere xuntalos, máis son tan comúns os problemas das historias que lemos aquí que é imposible non deixarse levar cara vivencias persoais.

A lectura é unha paixón do noso autor e iso déixase ver en cada novela. Desta volta os homenaxeados van dende o autor do clásico conto de Rampunzel ata os poetas como Béquer, J. A. Valente, Neruda, entre outros, sen deixar de lado por suposto a novelistas coma Paul Auster ou John Steimbeck. 

Calquera momento é bo para  facer que o verme da lectura vaia rillando engordiño cada páxina dos froitos dos escritos de Fernández Paz.

Os momentos narrativos que máis me gustaron d`O único que queda é o amor e que releo a miúdo cando termo nas miñas mans este libro de relatos son os seguintes.

“O seu salario era elevado, si, podía mercar todo aquilo que se lle antollase. Agás o tempo (...) un tempo que cada día sentía fuxir como se as horas foses unhas desas bandadas de aves migratorias que atravesan o ceo rumbo ao sur. Eran moitas as horas que pasaba encerrada  na torre de cristal (...) aínda que , como a Rapunzel inmobilizada na torre, cada vez era maior o desexo de compartir a vida con alguén que tivese uns gustos semellantes e a liberase daquela condena que comezaba a se os seus días.” (páxs. 14-15)

Punto Cero, José Ángel Valente (páx. 20): “Se tu mi límite”

“Tu cuerpo puede

llenar mi vida,

como puede tu risa

volar el muro opaco

 de la tristeza.

Una sola palabra tuya quiebra,

la ciega soledad en mil pedazos”

“Sara tratou de desenredar os fíos daquel misterio” (páx. 22)

“Desde o día anterior, unha alegría nova loitaba por abrirse paso dentro dela, malia saber que era unha sensación ridícula, sostida só por uns fíos ben febles” (páx. 23)

“Se cadra tamén chegou a hora de que eu corte de vez os fíos que me unen a Vilarelle” (páx. 45)

“Ha ser fermoso cómo as chamas queiman as palabras, cómo o fume e as faíscas se espallan ceo arriba, mentres as estrelas pasan sobre min co seu brillo efémero. Estrelas, palabras, fume: é o único que queda daquel amor distante que me abrasou o corazón nos meus anos adolescentes.” (páx. 46)

“Pero eran tempos fugaces, ou iso me parecía a min, coma se na vida os momentos felices só se presentasen en doses cativas que sempre nos saben a pouco.” (páx. 59)

“... En moitos lugares do camiño. A vida flúe ano tras ano a través del, coma un río secreto que alberga no seu leito a memoria dos peregrinos mortos. Pasos sobre pasos invisibles.” (páx. 72)

Punto cero, José Angel Valente (páx. 87)

“El amor está en lo que tendemos

(puentes, palabras)

El amor está en todo lo que izamos

(risas, banderas).

Y en lo que combatimos

(noche, vacío)

Por verdadero amor.”

“Alí atrás quedaba a súa infancia, afogada sen remedio no río do tempo. Agora comprendía que sempre deixamos unha parte da nosa vida nos lugares onde vivimos, abandonada neles coma eses farrapos de néboa que quedan enganchados entre as pólas das árbores cando o día vai abrindo e a brétema desaparece. E sentía tamén que por dentro  dela corría un río subterráneo, un río canalizado e oculto coma o regato do Campo Penedo. Unha canle de frío e sólido cemento, destinada a acoller todas as ilusións que o tempo se fora encargando de destruír.” (páx. 102)

“quen sabe se as fotos non eran o seu fío de Ariadna?” (páx. 126)

“...xa levaba máis dun mes gastado naquela procura obsesiva (...) decidiu que chegara o momento de aceptar a realidade, o momento de recoñecer que o azar tamén pode ser cruel e arrebatarnos ese fío de ilusión co que , ás veces, tentamos manter acesa a luz da nosa vida.” Páx. 128)

“Todos os paraísos teñen data de caducidade, aínda que daquela non o soubese.” (páx. 138).

“Desde o pasamento da avoa xa nada volveu ser igual. Ela parecía ser o fío que unía os catro irmáns.” (páx. 139).

“Tería que explicarlle que, ás veces, a morte non trae bágoas e tristeza canda ela. Hai ocasións en que tras o seu paso, o que nos deixa son imaxes felices que a memoria gardaba como un tesouro ignorado.” (páx. 145”)

“Todo comezou porque ela lera nun libro que unha persoa non morre definitivamente mentres alguén se lembre dela, que todos ficamos vivos dalgún xeito na memoria dos seres que nos quixeron.” (páx. 146)

“A memoria é traidora, vai e vén polos camiños que quere e xoga con nós sen que poidamos evitalo. Pero a imaxinación é máis fiel, podemos mandar nela ao noso antollo.” (páx. 161).

Despois de escribir estes anacos do corazón de O único que queda é o amor,  comprobo que  o paso do tempo (o tempus fugit da literatura clásica) é  un tema recorrente. A imaxe de Manrique dun río que se deixa levar cara a morte, cara o esquecemento, que garda no seu escuro leito recordos ilexibles que atormentan a uns personaxes que ao mesmo tempo precisan eses recordos para fuxir das súas vidas cotiás, porque sempre recordan momentos de felicidade.

CANDO PETAN NA PORTA POLA NOITE

Guía de lectura da Editorial Xerais sobre a novela de Xabier Pérez Docampo para traballar co voso alumnado.

Web do escritor AQUÍ

Cando Petan Na Prota Pola Noite by Loli Cid Cid

CARTAS DE INVERNO

Guía de lectura para achegarte á novela de misterio de Agustín Fernández Paz, Cartas de inverno, da editorial Xerais. 
 

Cartas de Inverno by Loli Cid Cid

LENDO DRAGAL

Da web dragal.eu

A triloxía de Dragal é moito máis ca unha viaxe fantástica ao mundo dos dragóns e todos os poderes que a escritora lle quixo atribuír. 

Se fiamos máis fino podemos descubrir boa parte da historia de Galicia dende os primeiros séculos ata a Idade Media. Son moitos os elementos históricos, pero ben dosificados e sen relentizar a lectura,  que nos dan acceso a este coñecemento: os cabaleiros da Orde de Dragal (ou de Santiago), as orixes do reino Suevo e a adoración pagá a un ser máxico e todopoderoso: o dragón, a chegada do cristianismo e  da evanxelización (Martiño Dumio), a morte e traslado dos restos do Apóstolo Santiago, o papel da Raíña Lupa na historia de Santiago, asistimos a clases de alquimia, arquitectura, astronomía ou medicina e ficamos sorprendidos unha vez máis do papel decisivo que xogan as mulleres en moitos momentos importantes da nosa historia sen perder o fío da lectura. 

Hai algo especial neste libro que nos ten cativos, as ansias de saber máis cousas da historia de Dragal, pero tamén da nosa historia. A conto disto, penso que aínda podemos ler o libro cuns lentes diferentes e interpretar a homenaxe que a autora fai ao dragón, un ser diferente, que foi perseguido e dominado ata case facelo desaparecer, como unha metáfora da nosa cultura. Hoxe máis ca nunca a nosa marca de identidade cultural, a nosa lingua, fica perseguida en silencio. Esta é a ferramenta máis poderosa, o silencia, a indiferencia, en Galicia poucos defende o noso, ese algo especial que nos caracteriza. Unha vez máis ficamos sometidos e encadeados como Hadrián dentro do seu cuarto, sen forza para pronunciar palabra, sen alento nin enerxia para expresar o que sentimos. Parece que tiveramos a pel impregnada co zume da submisión milenaria que vivimos dende a Idade Media e da cal non acabamos de desprendernos. 

No libro fálase de como a igrexa intentou desfacerse de todos aqueles símbolos que caracterizaban a cultura pagá que os nosos antergos defendían, porque os crían seres diabólicos. Pero a pregunta é esta: credes que conseguiron liberarnos dese “inferno”, como di don Xurxo ao referirse ao templo de Dragal e ao subsolo? 

Eu creo que no noso mundo segue habendo seres diabólicos ou monstros, moito máis poderosos que os das lendas e sobre todo, máis reais e daniños para todos nós. 

Moita xente fica perdida no labirinto da vida, pero desta vez non hai ningún nobelo máxico nin ningún puñal máxico que nos axude a vencer á besta e saír do xogo de carreiros.

Persoalmente o final decepcionoume, debe ser porque fico decepcionada na vida por moitas cousas ou porque a mentira me produce indixestión e anoxo. Como permanecer inócuos ao veleno da falsidade, da arrogancia e da falta de sentimento da xente coa que te vas cruzando ou que tenta dirixir este país? Está difícil, e como anuncia Elena Gallego na súa novela un novo tempo é chegado ou como din os maias a fin dun mundo é chegado.

BOOKTRAILER DE DRAGAL

O booktrailer da triloxía do dragón presenta as novelas desta saga de ficción.

UD DRAGAL II

Avanzamos na lectura da Metamorfose do dragón. Xa tedes na páxina de DRAGAL II deste blog as actividades sobre o libro.

  A TRABALLAR!!!

DRAGAL II

Esta fin de semana deixei que Dragal invadira o meu tempo de lecer. Esta novela de ficción conta como un adolescente se rende ao poder dun forte dragón que pretende volver á vida.

Pero non todo é ficción. No trasfondo o pouso da historia de Galicia adoza esta historia facendo que os lectores reparen en diferentes acontecementos que marcan o noso pobo:

A historia do Apóstolo Santiago.

A historia da Raíña Lupa

A historia do primeiro dragón que se cita no Códice Calixtino

Mais non son os únicos elementos que enriquecen a historia. Tamén imos atopar na novela referencias astronónicas, como a de Ptoloméo. Dragal levaranos a un percorrido polo ceo con paradas nas constelacións da Osa Maior, da Osa Menor, de Perseo, de Casiopea, de Pegaso, de Cáncer, de Capricornio, de Orión, do planeta Venus e da Galaxia de Andrómeda.

Por outro lado achegámonos ao mundo da alquimia a través da Pedra Filosofal que descobre o francés Flamel e que na nosa novela será a "Roca Ígnea" e que para os Maias foi a "Obsidiana".

Toda esta sabedoría chega aos lectores e lectoras a través dunha prosa elegante que se engalana con diferentes recursos estilísticos que lle dan protagonismo ao texto cando o require. 

Resulta interesante o ambiente de desacougo, incertidume e abafo que consegue crear a escritora a través de diferentes elementos: a mesta néboa, a choiva, o fume espeso, a nube de po, o constante ruído da pinga ou a presión na caluga que senten os personaxes ("sentín a respiración/frío/bafo na caluga").

Paréceme unha novela interesante, cun ritmo lento na primeira parte e cun final completamente aberto que consegue enganchar ao lector/a para que comece de contado a ler o terceiro volume desta triloxía máxica.